เปิดเมนูหลัก

ไร้สาระนุกรม β

ACPD Judgement Logo (Animated).png
ACPD Judgement Logo (Animated).png
แถลงเกรียน
ทางสำนักงานได้พบว่าหน้า"คอสเพลย์"มีเนื้อหาที่เกี่ยวข้องกับอนิเมะหรือมังงะ หรือทั้งสองอย่าง
จึงได้มีการติดต่อใช้พลังน้ำชาเพื่อกระจายข้อมูลข่าวสารเกี่ยวกับสารบบอนิเมะเท่าที่จะหาได้แก่ชาวโอตาคุ
− สำนักงานกรมตำรวจจัดคอมเม้นที่ 177 ณ เมืองแห่งการศึกษา
Computergasm.jpg
ว้ายยยย โรคเจียดดด (//>~<//)

หน้านี้มีเนื้อหาเกี่ยวกับเรื่องอย่างว่า ความเงี่ยน กามาร์ม และราคะ
− เด็กและโลลิอายุต่ำกว่า 15 ปีไม่ควรรับชม ผู้ใดถึงเกณฑ์ควรวางแนวป้องกันก่อนดู
Rating60.JPG


Wikisplode.gif
สำหรับผู้ที่ ไร้อารมณ์ขันสิ้นดี เหล่าผู้เชี่ยวชาญที่วิกิพีเดียมีบทความ
ที่โคตรมีสาระที่ ที่นี่!

คอสเพลย์(ปะกิด:Cosplay) หรือ คอสตูมเพลย์ คือการแต่งตัวเลียนแบบตัวละครที่เจ้าตัวต้องการ หรือแต่งตัวตามจินตนาการ โดยอาจได้แรงบันดาลใจมาจากการ์ตูน หรือนิยาย หรืออาจจะคิดเองเออเองออกแบบขึ้นมาเองแล้วดันไปคล้ายกับตัวละครของเรื่องโน้นเรื่องนี้ก็ได้ การแต่งอาจแต่งเพื่อความต้องการส่วนตัว แต่งเพื่อเข้าร่วมกิจกรรมบางงาน หรือแต่งประกวดในงานสาธารณะ เช่น งานประกวดคอสเพลย์ งานการ์ตูน งานประกวดอื่นที่เกี่ยวข้อง ประชุมที่สะพานมักขะวานรังไข่สั่น หรือหน้าทำเนียบรัฐบวม

บางคนถามว่าคอสแล้วได้ห่าอะไร คำตอบคือได้ทุกอย่างที่เลเยอร์ หรือผู้แต่งคอสฯ ทุกคน ต่างรู้อยู่แก่ใจว่าต้องการอะไร การคอสหนึ่งครั้งในประเทศเทยไม่ใช่ว่าจะเกิดขึ้นมาได้ง่าย ๆ เหมือนในประเทศยุ่นปี่ ซึ่งยังพอมีบริเวณหรือละแวกถนนที่จะแต่งได้ทุกวันเนื่องจากปัจจัยทางสังคมต่างๆนาๆและปัจจัยทางเศรษฐกวนอีกด้วย

ประวัติแสรดการคอสเพลย์ในเทยแก้ไข

สมัยพัฒนาข่าวสารแก้ไข

ในช่วงปี 2550-2559 ซึ่งอยู่ระหว่างช่วงหลังยุคมืดกับยุคพัฒนาข่าวสารที่คนเทยเพิ่งรู้จักอินเตอร์เน็ตอย่างกว้างขวางนั้น บุคคลภายนอกและนักการเมียโดยเฉพาะระบัตรเลี้ยบ ส่วนใหญ่มองว่าคอสฯ เป็นเรื่องโคตรไร้สาระ สิ้นเปลือง บ้าบอคอแตกหรือไร้เหตุผล หรือพวกมโนรักษ์นิยมสายขวาจัดๆจนถึงขวาตกขอบ อาจจะถึงขั้นดูหมิ่นเหยียดหยามด้วยความเกลียดหรืออคติถึงขั้นเรียกร้องให้มีการเอาอาวุธนิวเกรียนไปบึ้มยุ่นปี่รอบสามเลยด้วยซ้ำ เดชะบาปโรงไฟฟ้านิวเกรียนที่ฟูกกูชี้ม้าเสือกระเบิดบึ้มเพราะแผ่นดินไหวทำพิษซะก่อน การบึ้มรอบสามเลยโดนตัดแผนทิ้งไป

สิ่งที่บุคคลในเทยช่วงปีนั้นไม่รู้เลยมีหลายอย่าง กว่าจะได้ชุดคอสฯ มานั้น อาจต้องแลกมาด้วยหลายสิ่งหลายอย่าง (กรณีที่ทำเอง ตัดเอง เย็บเอง) หรือแลกมาด้วยเงินและความเสี่ยง กรณีที่สั่งตัดหรือซื้อมา และที่สำคัญมากหรือมากที่สุด คือผู้คอสต้องมีและใช้ความกล้า หรือหน้าด้าน เป็นอย่างมาก ถึงจะสวมใส่มันออกมาให้คนอื่นเห็นได้ ชุดบางชุดมีความสุดโต่ง(รายละเอียด ดีไซน์ แฟนเซอร์วิส)หรือแตกต่างจากชุดที่คนทั่วไปใส่กันมาก(ใส่แบบลายดาดๆมันก็ไม่เรียกว่าคอสเพลย์สิครับพ่อแม่พี่น้อง) จึงอาจจะไม่แปลกที่ไดโนเสาร์บางคนหรือบางตัวที่ไม่เข้าใจจะเหมารวมและด่าคอสเพลย์โน่นนั่นนี่ แบบเดียวกับที่ด่าการ์ตูนหรือเกม พูดอีกอย่างคือเขาอาจจะต่อต้านความโมเอะ ความน่ารักคิกขุอาโนเนะ หรืออะไรที่เป็นยุ่นปี่มากๆทั้งหลาย

สมัยปฏิรูปแส่มวลเกรียนแก้ไข

การจุดกระแสใส่ไฟต่อต้านอนิเมะของแส่มวลเกรียนได้สิ้นสุดลงตั้งแต่สมัยประย๊วบ อันโอชารสได้ขึ้นมาทำรัฐประจานนางสาวยิ่งยักษ์ด้วยข้อหาโกงจำนำกาชาและพยายามนิรโทษเกรียนโอนี่จังตัวเอง ซึ่งเป็นสิ่งที่รับไม่ได้เพราะนิรโทษเกรียนเป็นสิ่งที่เค้าเอาไว้ให้เผด็จเกรียนทำกัน ขืนมาทำตอนได้รับลากตั้งเดี๋ยวเค้าจะครหาว่าประชาธิปไตยแม่งเหี้ยกันพอดี จากนั้นแส่มวลเกรียนก็ได้เข้าสู่ยุคปฏิรูป บวกกับว่าหลังรัฐประจานได้ไม่กีเดือนมีฝูงซอมบี้นักข่วยรุมทึ้งศพของโป้ย ทฤษฎีบทพร้อมครอบครัวที่ยังมีชีวิตอยู่พอดี ทำให้ผู้คนเหม็นขี้หน้าแส่มวลเกรียนเทยอย่างมาก

ในปี 2558 นักข่าวเทยนิรนามของช่องแปดได้ประกาศกร้าวให้นำGTAไปเผาทิ้ง ผู้คนหมดความอดทนกับแส่มวลเกรียนอย่างสุดลิ่มทิ่มนิ้วกลางเพราะเกรียนเทพออโต้ซื้อผ่านสตีมมึงจะเผาได้ไง นักข่วยมากมายปฏิรูปตัวเองให้ทันสมัยเพื่อหลีกหนีข้อกังขาว่าล้าสมัยนึกว่าจะขายดราม่าแผ่นเกมในยุคซื้อออนไลน์ได้ เป็นการนำพาจุดอวสานของกระแสหวาดกลัวอนิเมะในเทยที่ยืดเยื้อมาตั้งแต่สมัยช่อง 900 เอ็มควายเอชดีใช้อำนาจมืดควบคุมส.ส.ในสภาให้จับชาวโอตาคุไปรมแก๊สเพื่อสนองนโยบายขายหนังโป๊ในจอทีวีของตัวเอง และนับตั้งแต่วันที่ช่องแปดบอกว่าให้เอาเกรียนเทพออโต้ไปเผาทิ้ง ประเทศเทยก็เข้าสู่ยุคฟื้นฟูอนิเมะอย่างถาวร และนั่นก็เอื้อประโยชน์ให้แก่เครือข่ายคอสเพลย์ของเทยเช่นกัน

อุดมเกรียนทางการเมียของคอสเพลย์แก้ไข

สิ่งที่การคอสเพลย์แสดงออกก็เปรียบได้กับการที่แฟนพันธุ์แย้หนังซักเรื่องจะมีอาการเงี่ยนอยากลงไปฉะในหนังซะเอง หรืออยากสัมผัสบร๊ะลานุภาพของตัวละครนั้นๆ แม้ว่าจะมีคอนเซ็ปต์ที่แตกต่าง แต่คอสเพลย์ก็สามารถครอบคลุมได้หลายวงไพ Boom เช่นกัน

อนึ่ง การคอสเพลย์เป็นการสื่อถึงความจงรักฟัคยูต่ออนิเมะ/การ์ตูน/เกม หรือสื่อใดๆที่ตนรักใคร่ใฝ่ชาบู หรืออาจจะแค่เป็นสาวกระดับย่อย ก็ย่อมได้ และยังเป็นตัวแทนของความยากลำบากในการสร้างสรรค์งานศิลปะให้เป็นรูปร่าง อนิเมะที่ดี 1 ตอนต้องวาดล่อไป 1,200 กว่าเฟรมฉันใด ชุดคอสเพลย์ก็ซัดเวลาผลิตต่อชุดไป 3-5 ชั่วโมงฉันนั้น บางท่านโชคดีมีสกิลแต่บางคนมีกรรมเย็บผ้าต่ออุปกรณ์ได้นู้บมาก แต่ด้วยความบ้าอุดมการณ์ของคอสเพลย์ คนๆนั้นอาจจะพยายามบุกทะลวงด้วยทุกดสิ่งทุกอย่างที่มี ทะลวงมันให้ทะลุอย่างไม่หยุดยั้งจนกลายเป็นเทพจักรเย็บผ้าก็ได้ แถมกฎดังกล่าวมิได้หยุดอยู่แค่ผ้า กฎของอุดมเกรียนแบบเชื่อคอสเพลย์ชาติพ้นภัยยังใช้ได้ผลกับวัสดุอื่นๆนอกจากผ้าด้วยเช่นเหล็ก ไม้ แผ่นเรซินก่อสร้าง หนังสัส(ทั้งแบบแท้และไม่แท้) พลาสติก ฯลฯ

แต่สิ่งที่สำคัญที่สุดที่การคอสเพลย์มีแรงผลักดันมากพอจะเกิดเป็นงานรวมญาติได้นั่นคือการที่คนหลายๆคนมีความต้องการแบบเดียวกัน การที่มีคนกระเหี้ยนกระหือรือเรื่องอนิเมะจนอยากจะแต่งตัวเป็นคู่บร๊ะเอกนางเอกหรือตัวปลากรอบมาเจอกันนั้นเป็นเสมือนการสร้างสังคมอีกสังคมหนึ่ง เฉกเช่นเดียวกับสังคมของนักเต้นลีลาศสมัยย่าทวดยังเป็นสาวเต็มกาย หาผู้ชายถูกใจมั่ยมีที่มีคนชอบความสนุกหลายๆคนมาแก๊งกัน ฉะนั้นอย่าได้ปฏิเสธคอสเพลย์ว่าเป็นการเอางบประมาณไปผลาญกับเรื่องมิเป็นเรื่องเลย มันก็เหมือนแกเสียเงินไปเข้าผับนั่นแหละวะแต่แค่คอสเพลย์ออกแนวแฟนตาซีกว่าเฉยๆ (ถ้าโชคดีมาก เวลาเจอคอสเพลย์ตัวละครในเกมที่เอ็งเล่นอาจจะเพิ่มเรทกาชาด้วยนะครับพี่น้อง)

ประเภทของคอสเพลย์แก้ไข

ส่วนมากนิยมคอสเพลย์เลียนแบบหนังสือการ์ตูน, โดจิน, เกมคอมพิวเตอร์ หรืออะไรก็ตามที่ทำมาแบบโมเอะ บางครั้ง ก็ไม่ได้มาจาก เกมส์ หรือ อนิเมะ แต่อาจมาจากแหล่งอื่น เช่นว่า หนูมิกุ จากโปรเกรียนเลียนเสียง วัวคอลลอยด์ หรือจากรูปวาด จากนักวาดการ์ตูน (ที่ไม่ได้เป็นอนิเมะ) ซึ่งก็ยังเข้าข่ายว่าต้นฉบับเขาทำมาแบบโมเอะอยู่นั่นเอง

อนิเมะ การ์ตูนแก้ไข

 
ตัวอย่าง

ผู้คอสเพลย์ (เลเยอร์) จะแต่งชุดให้คล้ายกับตัวละครจากใน อนิเมะ(การ์ตูนยุ่นปี่) เช่นว่า มาเฟียจากรีบอร์น , นักเรียนโรงเรียนมหาโฮโล้ จากศาสนาเนกิมะ หรืออะไรก็ตามที่กำลังเป็นที่นิยม และสามารถโชว์ความสวยงามได้ แต่บางครั้งก็รู้สึกว่าจะมีตำรวจตามมาด้วย อาจจะเพราะแต่งแล้วมันมีความแผนเซอร์วิสมากเกินไปจนต้องวางกำลังอารักขาคอสเพลเยอร์จากพวกนักข่มขืน หรืออาจเป็นเพราะเข้าใจผิดว่าไม่ได้เล่นคอสเพลย์ แต่ถูกบังคับขืนใจให้แต่งตัวแบบนี้(แต่ถ้าเจ้าตัวเป็ฯมาโซเครียดตำกวดก็ถือว่าไม่มีเหตุจะต้องไปเสือกแต่อย่างใด เพราะงั้นวางใจได้) หรือเพราะคอสเพลเยอร์อายุน้อยมากจนเสี่ยงต่อการจลาจลของโลลิคอน เป็นต้น

เกมส์แก้ไข

เกมส์บางเกมส์ เป็นที่นิยม และมีตัวละครในเกมที่มีความสลักสำคัญ และชุดสวย เลเยอร์ก็สามารถตัดชุด แต่งคอสได้อย่างสวยงาม

ภาพยนตร์แก้ไข

น้อยรายมากที่จะแต่ง โดยอิงภาพยนตร์ แต่ก็ไม่ใช่ว่าไม่เคยมี อย่างเช่น ข้าหลวงและเหล่าโจรสลัด จาก Pirates of the Caribbean (ชุดเหมือนผู้ดีอังเกรียนยุควิดดอเมีย) หรือแม้แต่ในหนังโป๊ ก็เป็นไปได้ว่าอาจจะเคยมีการคอสเพลย์ ที่เลียนแบบ โรส ดอสั้น ตอนที่สวมสร้อยคอแล้วนอนให้แจ๊ควาดรูป ในเรื่อง ลาวทานิค ชู้ฟัคเรือล่ม

นักแร้ง นักแส-ดงแก้ไข

อันนี้มากกว่า แบบภาพยนตร์ แต่ก็ยังจัดว่าน้อยอยู่ดี กระนั้นก็ใช่ว่าจะไม่มีเลย เช่น ในประเทศยุ่นปี่ ประเทศเกาเหลาใต้ หรือแม้แต่ในประเทศเทยเราเอง ก็มีวงดนตรีหญิงสาวรูปร่างหน้าตาดี แต่งตัวโมเอะ หรือวงที่มีการแต่งคอสขึ้นปกอัลบั้ม หรือแต่งคอสลงนิตยสาร หรือแต่งคอสขึ้นเวทีหรือขึ้นคอนเสิร์ต รวมไปถึงอาจแต่งคอสถ่ายโฆษณา เป็นต้น ก็เป็นไปได้ที่จะมีผู้คอสตามดารานักร้องเหล่านี้เช่นกัน

 
หมัครแต่งคอส?!

นักการเมืองแก้ไข

อันนี้น่าจะเป็นการแต่งเพื่อล้อเลียนทางการเมือง จัดแสดงปาหี่ หน้าทำเนียบรัฐบาล หรือเรียกร้องให้ลาออก หรือขับไล่ ทั้งด้วยเหตุผล และความไร้เหตุผล เช่น โจรโพกผ้าแดง นำโดย โทรมบัดสี บุ่มบ่ามอัดโหน่ง มีการประท้วงโดยคอสเพลย์เลียนแบบทเห่อ เพื่อแสดงภาพตัวอย่างว่าประชาชนคิดอย่างอย่างไร

กามาแก้ไข

ดาราหนังโป๊แต่งชุดนักเรียน ชุดพยาบาล เมด หรืออื่น ๆ ก็อาจจัดอยู่ในคอสเพลย์ ทั้งนี้ขึ้นกับความโมเอะ

เมื่อเทียบกับประเภทอื่นแล้ว ประเภทนี้ไม่มีจำนวนเลเยอร์ มาแสดงเลย แต่มีจำนวนดารามาทดแทนมากมาย (ดาราบางคนอาจเคยเป็นเลเยอร์มาก่อน แต่ต่อมาพบว่ามีความชอบในเรื่องกามา จึงหันมาเป็นดาราแทน) และมีจำนวนงานมากที่สุด เช่น มิยาบิ, อาโออิ และอื่น ๆ อีกมากมายจนจำไม่ได้ ดาราบางคนมีหน้าตาคล้าย ๆ กัน รูปร่างเหมือน ๆ กัน ก็ยิ่งจำยากไปใหญ่ ดาราบางคนอาจใช้หลายชื่อมากมาย ก็ยิ่งจำไม่ได้เข้าไปอีก

ในบางกรณี อาจจะเป็นใครก็ไม่รู้ แต่งอยู่ในสถานที่ปกปิด เพื่องานปกปิด ซึ่งเนื้อหานั้นเป็นข้อมูลปกปิด เช่น บางคนอาจจะกระทำการคอสเพลย์ตนเองเป็นผู้หญิง อาจแต่งกายโป๊เปลือย วาบหวิว รัดรูป เพื่อประโยชน์สุขในการทำกิจกรรมส่วนตัว เป็นต้น

หรือบางคนที่ขายตัวนั้นบางทีอาจขายแบบแต่งคอสเพลย์ด้วย

สรัสศาสตร์แก้ไข

คอสเพลย์เกิดในประเทศยุ่นปี่ โดยรุ่นแรก ๆ แต่งตัวเลียนแบบการ์ตูนรุ่นพ่อ เช่น ไอ้มดแดง กันก่อน ต่อมาเริ่มลามมาถึงนักร้องและภาพยนตร์ฝรั่งในที่สุด

หลังช่วงที่อนิเมะ เริ่มเจริญและคุณภาพงานอยู่ในระดับสูง ได้รับความนิยม คอสเพลย์ ประเภท อนิเมะ เกมส์ และ การ์ตูน ก็เริ่มเจริญมากขึ้น ทดแทนของเก่ารุ่นพ่อ

เมื่อปรัชญา ของคำว่า โมเอะ ได้เกิดขึ้น ความนิยมการแต่งคอสเพลย์ จึงยิ่งเพิ่มมากขึ้น

กระนั้น คนใจกล้าบางคนยังกล้าแต่งเป็นนักการเมียออกหาเสียง โดยมีพวงมาลัยดอกไม้คล้องคอ แล้วมีมือปืนเอาปืนจ่อหัวอีกด้วย (เนื่องจากภาพล่อแหลมมากจึงไม่สามารถนำมาลงได้)

ปัญหาของเลเยอร์และบทกลับของปัญหาแก้ไข

ปกปิดทางบ้านแก้ไข

บางครั้งเลเยอร์ก็ปกปิดทางบ้านหรือคนที่รู้จักบางกลุ่ม ไม่ให้พวกเขาได้รู้ ซึ่งโดยทั่วไปแล้วนี่ไม่ใช่ปัญหาใหญ่โตอะไร ยกเว้นการปกปิดกับบางคน ซึ่งสมควรที่จะปกปิดเป็นอย่างยิ่งจริง ๆ เช่นปกปิดกับระบัตรเลี้ยบ หรือกับพระสงฆ์ (คอสฯ ที่สวยเกินไปก็อาจทำให้พระตบะแตกได้ ดูหลวงปู่เค็มยาว 8 เมตรนั่นสิ)

ในทางกลับกัน ตั้งแต่ช่วงปี 2558 ขึ้นไป มีผู้ปกครองจำนวนไม่น้อยตั้งโต๊ะแถ-ลงข่าวยอมรับเสียด้วยซ้ำว่าลูกของตนเป็นคอสเพลเยอร์ โดยให้เหตุว่าเป็นการสื่อถึงความกล้าแสดงออกที่แม้แต่ตนนั้นก็ไม่มี มีความคิดสร้างสรรค์ และเป็นความสุขของลูกหลานจะไปห้ามก็รังแต่จะพาแตกแยกเปล่าๆ (แต่อาจไม่ทราบว่าเป็นความสุขด้านใด เกรงว่าจะเป็นความสุขที่ได้ถูกลวนลามด้วยสายตาและกล้องประเภทต่าง ๆ) ด้วยเหตุผลที่ว่า ไม่ขัดกับชีวิตประจำวันด้านการเรียน(ถ้าไม่ผลการเรียนระดับพระแม่มาโดกะแบบหาตัวจับยากก็คงจะมีบุญได้พ่อแม่สายชิล)และด้านเงินทุน(ถ้าไม่ใช่เคสบ้านรวยแต่ไม่หงิกก็อาจจะมีหัวเศรษสาสบริหารเงินเก่งกว่าพ่อแม่เลยก็ได้)

อย่างไรก็ตามที ผู้ปกครองบางรายที่มีการยอมรับดังกล่าว อาจจะได้รับรู้ข้อเท็จจริงเพียงบางส่วนเท่านั้น เช่น ไม่เคยเห็นลูก(สาว)แต่งคอสเพลย์(ลับหลังตน) เลยไม่รู้ว่ามันจะโป๊ วาบหวิว (หรืออย่างอื่นที่)ยั่วยวนใจชายได้มากขนาดไหน หรืออาจมีชายที่คอสเพลย์เป็นหญิง ต่อหน้าสาธารณชน (ไม่นับรวมการแต่งคอสเพื่อกิจกรรมข้อมูลปกปิด) เพราะตัวเป็นชายแต่ใจเป็นหญิง และบางครั้งก็เป็นกะเทยลับหลังพ่อแม่ แต่ในขณะเดียวกันก็พยายามปกปิดความเป็นหญิงของตนไว้ไม่ให้พ่อแม่รับรู้(ไม่แน่ผู้ปกครองทั่นอาจจะเปิดรับเรื่องเพศสภาพแต่ไม่ค่อยกล้ากันก็ได้)

อย่างไรก็ดีตัวเลเยอร์เองก็มักจะรู้ขอบเขตของตน แต่ทว่า ขอบเขตที่ว่านั้น ก็อาจมีมุมมองที่แตกต่างกันไป เช่นคนแต่งเชื่อว่าไม่โป๊ แต่สำหรับชายบางคนก็อาจเห็นว่า โป๊ หรือยั่วยวน ได้ (อาจแยกแยะไม่ออกระหว่างโมเอะกับเซ็กซี่ หรืออาจเป็นเพราะ ผู้แต่งคอสได้รวมความสุดยอดทั้งสองอย่างนี้เอาไว้ในคนคนเดียวกันแล้ว บุรุษใด ๆ เมื่อพบเห็นแล้ว ก็อยากจะพิชิตความสุดยอดนี้เป็นยิ่งนัก)

โดยทั่วไป หากเลเยอร์รับผิดชอบตนเองไม่ได้ เช่น แต่งกายโป๊เปลือยจนเลยเถิด แล้วอ้างว่าไม่รู้ อ้างว่ารู้เท่าไม่ถึงการณ์ (ตัวอย่างเช่น ในกรณีของน้องสาหร่าย เป็นต้น) หรือเป็นเลเยอร์ฉาวคาวโลกีย์ เช่น เป็นทั้งเลเยอร์และนางเอกหนังเอ็กซ์ หรือเป็นเลเยอร์รับจ้างคอสเพลย์ในซ่อง หรืออาบอบนวด เป็นต้น ก็ไม่ถือว่าเป็นเลเยอร์ที่ดี (แต่การรับจ้างคอสเพลย์ในงานมอเตอร์โชว์มักจะไม่โดนแบน) ดังนั้น ในกรณีที่เป็นเลเยอร์หญิง ยังไม่บรรลุนิติภาวะ ถ้ายังมีผู้ปกครองอยู่ก็ควรจะถูกผู้ปกครองดูแลบ้าง นักคอสเพลย์มือใหม่อาจจะได้รับการว้าก รับน้อง ดูแล จากรุ่นพี่ โดยมักใช้รุ่นพี่ที่เป็นเพศเดียวกัน เพื่อป้องกันการล่วงละเมิดทางเพศ อย่างไรก็ดี พึงระวังไว้ด้วยว่า อายุอาจเป็นเพียงตัวเลข เพศอาจเป็นเพียงข้อความ และเรือนจำอาจเป็นแค่ห้องก็ได้ถ้าใจคุณทรามมากพอ

การหาที่เปลี่ยนชุดแก้ไข

ส่วนมากเลเยอร์จะเอาชุดไปเปลี่ยนในงาน เช่นว่าเปลี่ยนในห้องน้ำ ใกล้ ๆ งาน ซึ่งบางครั้ง คุณก็รู้ ๆ กันว่า ห้องน้ำบางที่ มัน... เอ่อ.... สกปรก เปรอะเปื้อน เป็นที่น่าหยะแหยง หรืออาจมีการแอบถ่าย ซึ่งรับไม่ได้จริง ๆ ยังดีที่ไม่ถึงขั้นให้ไปเปลี่ยนในห้องนอน, ห้องรับแขก, ห้องครัว, ห้องเก็บของ, ห้องเรียน, ห้องกรง หรือริมถนน ฯลฯ ซึ่งส่วนมากเป็นหน้าที่รับผิดชอบของทางสถานที่จัดงานที่จะต้องรับฟังปัญหาและจัดเตรียมสถานที่เปลี่ยนชุดให้ เช่น ห้องน้ำ ห้องเปลี่ยนเสื้อผ้า ห้องลองชุด เป็นต้น โดยเท่าที่ทราบมา ยังไม่มีปัญหาใด ๆ เกิดขึ้นจากการจัดเตรียมที่เปลี่ยนชุด

ในทางกลับกัน เลเยอร์บางคน เปลี่ยนมาจากบ้านเลย ซึ่งสร้างความตกใจแก่สาธารณชนพอสมควร หรือแม้แต่กรณี แต่งชุดคอสเพลย์เข้าห้องเรียนมหาลัยฯ ตอนเช้า เพื่อไปงานตอนบ่าย ซึ่งเป็นจุดลากความสนใจออกจากหัวข้อวิชา หรือแม้แต่สมาธิของอาจารย์เองด้วย หรือแม้กระทั่งผู้ชายคนอื่นอาจจะเห็นแล้วเงี่ยน จนเรียนไม่รู้เรื่องกันทั้งคาบหรือทั้งวันเลยทีเดียว ก่อนหน้านี้ ในมหาวิทยาลัยข้อมูลปกปิด ก็เคยมีนักศึกษาสาวรูปร่างหน้าตาดี สวมใส่ชุดนักศึกษา แต่เป็นกระโปรงสั้น และใส่ถุงน่องตาข่ายด้วย เข้าสอบกลางภาคมาแล้ว และก็มีคนต้องดร็อปไปเพราะมัวแต่ตะลึงจนทำข้อสอบไม่ได้ (อาจถือว่าเป็นกลวิธีที่ใช้ในการสอบอีกอย่างหนึ่ง แต่เปลี่ยนจากการโกงให้ตนเองทำข้อสอบได้มากขึ้น กลายมาเป็นการทำให้คนอื่นทำข้อสอบไม่ได้แทน)

แล้วไม่แต่งซ้ำกันเกินไปหรือแก้ไข

มีบ้างที่จะมีเลเยอร์ แต่งชุดคอสเพลย์ซ้ำกัน แต่นั่นก็ไม่ใช่ปัญหา ในการคอสเพลย์ยุคแรก ๆ นั้น มีแนวคิดว่า ซ้ำกันก็ช่างปะไร ถ่ายรูปคู่กันซะเลย ตัดปัญหาตบตีกันเพราะแต่งชุดเหมือนกัน

แต่ในยุคต่อ ๆ มา ปัญหานี้ก็มีมากขึ้น ก็ได้มีการนำชุดเก่ามาใช้ใหม่ได้หลายหน โดยทุกครั้งก็จะมีอุปกรณ์เสริม แฮนด์ฟรี ที่ชาร์จ แท่นชาร์จ โซ่ แส้ กุญแจมือ เทียนไข ดิลโด หรือ การตัดแต่งชุดใหม่ต่าง ๆ ไม่ให้ดูน่าเบื่อหรือซ้ำซากมากเกินไป มีบ่อยครั้งที่การคอสจะคอสตามจินตนาเกรียน มากกว่าการแต่งตัวเลียนแบบท่านผู้นั้นอยู่ตลอด

มุมกล้องแก้ไข

เคยมีอยู่ช่วงหนึ่ง ที่คนบางกลุ่มพยายามถ่ายมุมกล้องจากด้านล่าง หรือที่เรียกว่ามุมต่ำ (เหมือนว่าจะถ่ายใต้กระโปรง) จนเกิดเป็นกระแสต่อต้านความเงี่ยนไม่บันยะบันยังของตากล้อง เกิดเหตุจลาจลเลเยอร์รวมกลุ่มกันก่อม็อบประท้วงต่อต้านการถ่ายมุมต่ำอยู่ท่าเดียว และเรียกร้องให้สำนักช่างถ่ายภาพหลายเจ้าปฏิเสธการถ่ายมุมต่ำ โดยทางผู้จัดงานเป็นผู้ดูแลทางกฏหมู่สากล หากมีปัญหาเรื่องถ่ายมุมต่ำ ฝ่ายจัดงานและเลเยอร์จะมีสิทธิฟ้องตูดบานในข้อหาละเมิดสิทธิส่วนบุคคล และฟ้องคดีอ้าหญ้าข้อหากระทำอนาจาร แสดงให้เห็นว่า เลเยอร์ก็คนเหมือนกัน(แม้ไม่ได้เป็นท่านผู้นั้นก็ตาม) มีบัตรประชาชนเหมือนกัน มีพ่อมีแม่(หรือเคยมี) และที่สำคัญคือ มีเกียรติและสิทธิตามกฏหมายคุ้มครองทุกประการ เลเยอร์มิใช่การขายตัวแบบแฟงตาซีนแต่อย่างใด ราษฎรพึงรู้ไว้เถิดว่าภาพถ่ายนั้นพึงเป็นของเลเยอร์ จงเคารพในสิทธิมะนุ้ดสิยะชนของเลเยอร์เช่นกัน อย่าให้ตากล้องคิโม่ยลืมล้างหน้าก่อนออกจากบ้านมาย่ำยีศักดิ์ศรีของคอสเพลเยอร์ได้ พวกเราลุยโว้ย แทงโง่ เห้ค่ะ บันไซ!!!!!!!!!

 อีตาคนเขียนแม่งปลุกระดมจนเสียสติไปแล้วโว้ย ห้ามมันก๊อนนน!!!! 
                 — เลเยอร์กลุ่มหนึ่งที่เคยถ่ายรูปกับคนเขียน

ตัวเลเยอร์เองแก้ไข

โชคดีที่ยังไม่เคยมีเลเยอร์ที่หน้าตารับไม่ได้ มาคอสให้คนดูท้องไส้ปั่นป่วน หรือเกิดอาการอาหารย้อนทาง เคยมีรายการทีวีรายการหนึ่ง ในช่องทีวีใคร ทีวีสาบานละนะ ที่ใช้พิธีกรสาว ที่พยายามจะโมเอะ แต่มีดวงตาอยู่ห่างกันมาก บางครั้งจากโมเอะก็อาจกลายเป็นน่ากลัวไปได้ (อาจดูเหมือนมะนาวต่างดุ๊ดได้ในบางฉาก) แต่ก็ไม่ถึงกับหน้าตารับไม่ได้เช่นเดียวกัน

บางครั้งเลเยอร์จะมีปัญหาด้านความสะดวกต่อทรัพย์สินในขณะคอส เพราะอาจจะต้องมีการเก็บทรัพย์สิน เช่น เงิน กุญแจรถ สมาร์ทโฟน เป็นต้น ที่ได้นำเอาติดตัวมาด้วย (นอกเหนือจากชุดคอส) รวมไปถึงชุดปกติที่สวมใส่อยู่ก่อนที่จะมาแต่งคอส มาเก็บไว้ในที่ ๆ ถูกจัดเตรียมไว้ อาจเป็นเพราะชุดคอสที่่นำมาแต่งนั้นไม่มีกระเป๋าหรือช่องใส่ของ(อาจเป็นชุดคอสที่โป๊เกินไป หรือรัดรูปเกินไป ในมุมมองของระบัตรเลี้ยบ) ในขณะที่เลเยอร์กำลังเข้าร่วมงานหรือการประกวดโดยไม่ได้พกพาสิ่งของส่วนตัวไปด้วยนั้น อาจจะมีการขโมยของเกิดขึ้นก็เป็นไปได้ และหากโชคไม่ดีมากไปกว่านั้น เลเยอร์หญิงก็อาจถูกขโมยเสื้อผ้าที่สวมใส่มาก่อนเปลี่ยนเป็นชุดคอส (อาจเป็นเสื้อผ้าวาบหวิว เช่น สายเดี่ยว) รวมไปถึงชุดชั้นใน หรือยกทรง ถ้าหากมี ไปด้วย

การเพิ่มจำนวนขึ้นของเลเยอร์และผู้เข้าร่วมงานแก้ไข

ในยุคปัจจุบันการคอสเพลย์สามารถเข้าถึงได้ง่าย และมีคนเข้าร่วมมากขึ้นซึ่งถือเป็นเรื่องดีเพราะบ่งบอกถึงความเป็นที่รู้จักของวงการ แต่ขณะเดียวกันก็สร้างปัญหาให้การคอสเพลย์ไม่น้อย

ข้อแรก คนที่เข้ามาในสังคมคอสฯมีมากขึ้นจุดประสงค์ในการเข้าก็ต่างกัน บางคนเข้ามาเพื่อความสนุกบางคนเข้ามาเพื่อพบปะกับคนที่มีความชอบเหมือนกัน บางคนเข้ามาเพื่อหวังดัง ซึ่งจะเข้ามาเพราะอะไรมันก็คือสิทธิ์พื้นฐานของพลเมียอ้างอิงตามกฎหมู่ แต่แล้วความชิปหายก็เกิดขึ้นเพราะบางฝ่ายต่างใช้มาตราฐานและบรรทัดฐานของตนในการตัดสิน และแซะ แขวะ เสี้ยม กะเอาให้ฝ่ายตรงข้ามโดนรุมโดยไม่ได้เคารพในความแตกต่าง รวมทั้งยังมีการแบ่งแยกเป็นกลุ่มๆ เช่น พวกเนียนคอส พวกคอสเพลย์ที่แท้ทรู พวกคอสตามกระแส พวกคอสเพราะรักตัวละคร ฯลฯ

ในเชิงการเมืองแบบเข้าแก่นจริงๆก็ไม่รู้จะแบ่งแยกไปทำไม คอสเพลย์เฉยๆมันจะตายมั้ย ไอ้หมัก ไอ้สัด กูงง ในเมื่อหากไม่ได้มีเรื่องอะไรกันมาก่อนหรือไม่ใช่การประกวดก็ไม่ควรก้าวก่ายกัน รวมทั้งยังมีพวกลงแรงค์จนเพี้ยน ดูถูกคนอื่นไม่พอหวังจะเอาชนะลูกเดียว และก็พวกโอโจ้ซามะวอนนาบียกตนข่มทั่นอีก ทำให้คอสเพลย์ที่ควรจะเป็นงานสนุกรื่นเริงพบปะประชาชนกลายเป็นงานดราม่ายิ่งกว่าผีเสื้อปีกหักขึ้นมาทันที พอมีการวิวาทในสภาคอสเพลย์ ดราม่าต่างๆย่อมผุดขึ้นมาราวกับดอกฝิ่น โดยบางดราม่าแทบจะเรียกได้ว่าเป็นกรรีพิพาทยิบย่อยของคนสองคนหรือกลุ่มย่อมๆซึ่งสามารถเคลียร์กันง่ายๆโดยไม่ต้องพึ่งสกิลการฑูตเทย แต่กลับทำการใช้สกิลซัมม่อนพวกพ้องมาร่วมวอร์ จนเกิดการด่าทอและทำร้ายกันอย่างรุนแรงราวกับคนที่ก่อดราม่าไปทำความผิดร้ายแรงระดับศีลธรรมชิบหายวายป่วงเช่นก่อเกรียนร้ายเอาล้อรถบัสมาอะไรเทือกนี้ ซึ่งถ้าเอาจริงๆการเจรจาสงบศึกให้จบภายใน 3 หน้ากระดาษนั้นไม่ได้ไกลเกินเอื้อมเลย แต่พวกแม่งเลือกที่จะไม่ทำแค่นั้นเอง เลยได้ดูสงคราม 6 ชั่วโมงกันไป และยังมีกรณีที่มีเรื่องบาดหมางไม่พอใจกันมาก่อนจากข้างนอกแล้วมาต่อยกันในงานไม่รู้เพื่ออะไรเหมือนกัน หรืออาจจะเพราะต้องการบรรยากาศการต่อยกันแบบ โกคูปะทะเบจิต้า หรือ นารูโตะปะทะซาสึเกะ

นอกจากปัญหาภายในวงการเมียของสภาคอสเพลย์แล้ว ยังไม่รวมถึงอันตรายจากผู้ร่วมงานคนอื่นอีก เพราะเมื่อมีคนเข้าถึงมากก็ย่อมมีพวกโรคจิตวิตถารเกิดขีดจำกัดของมะนุ้ดมะนาวเข้ามาปะปนในงาน โดยพวกนี้สามารถก่ออันตรายและความเสียหายมากกว่าพวกที่กล่าวไว้ข้างบนมากๆ โดยอาจจะมาในคราบของผู้ร่วมงานปกติหรือเลเยอร์ด้วยกันก็ได้ โดยทั้งหมดนี้ นอกจากการควบคุมระบบความปลอดภัยของฝ่ายจัดงานแล้ว เลเยอร์จะต้องระมัดระวังและปกป้องตัวเองในระดับหนึ่งอีกด้วย และอย่าลืมที่จะโทรแจ้งตำรวจเวลางานงอกเพื่อซัมม่อน FBI มารวบตัวผู้ต้องหาต่อไป

ชุดคอสเพลย์ตัดที่ไหนแก้ไข

ตัดเองนักเลงพอแก้ไข

สำหรับบางคนที่มีฝีมืองานตัดชุด ก็สามารถตัดชุดเอาเองได้โดยหาวัสดุอุปกรณ์ต่างๆมาดัดแปลงให้เหมือนชุดต้นแบบ ผู้ที่ตัดเองก็มักจะภูมิใจที่ได้ทำเอง และถือว่าเป็นการทดสอบหรือเสริมสร้างความสามารถของตนเองอีกด้วย สามารถนำไปคุยหรือนำไปโชว์อวดความสามารถกันในงานได้เลยทีเดียว (หากมีหลักฐานแน่นหนาเพียงพอว่าได้กระทำเอง)

จ้างตัดแก้ไข

สำหรับคนที่ไม่ได้มีความสามารถอย่างคนที่ตัดเองได้ก็จะจ้างตัดกัน ซึ่งสะดวกกว่าทำเองมาก ถ้าสามารถจ่ายได้ ซึ่งส่วนใหญ่สำหรับกรุงเทพ เห็นว่าจ้างช่างตัดเย็บแถว ๆ ประตูน้ำ ซึ่งมีอยู่หลายเจ้า แต่ถ้าต่างจังหวัด ก็อาจมีร้านที่รับตัดตามตัวจังหวัดนั้นๆเอง (สามารถถามหาข้อมูลได้จากบอร์ดคอสเพลย์ ด้านล่างสุด) หากเป็นชุดที่ไม่ซับซ้อนมากนักก็อาจใช้ร้านตัดเย็บโดยทั่วไปก็ได้

นอกจากนี้ยังอาจมีการสั่งตัดหรือสั่งซื้อทางอินเทอร์เน็ต ซึ่งอาจจะได้ผ้าไม่ตรงตามที่ต้องการ ที่มากไปกว่านั้น ก็อาจถูกฉ้อโกง รับเงินแล้วเบี้ยวของ ไม่ส่งสินค้ามาให้ หรืออาจมีการหลอกนัดพบกัน ให้มารับของและจ่ายเงิน แล้วผู้ขายเห็นว่าลูกค้าเป็นคนสวย หรือคนรวย หรือทั้งคู่ ก็ปล้น จี้ หรือข่มขืน หรือมากกว่านั้น......

 โอ๊ยยย พอเหอะ! มากกว่านี้ก็คดีฆ่าข่มขืนแล้วยืนหั่นศพในห้องปิดตายแล้วพี่! 
                 — พังโทรบ๊อบ "จูนิเบียว" บลิทซ์เทนเบิร์ก : ไปเบียวกันต่อได้

สำเร็จรูปแก้ไข

ในประเทศเทย ไม่ค่อยมีชุดสำเร็จรูปขายอยู่สักเท่าไร มีอยู่น้อยร้าน โดยส่วนมากจะเป็นการสั่งซื้อทางอินเทอร์เน็ตจากลาซาเด้า หรือซื้อแบบอิมพอร์ตจากต่างประเทศ ไม่ว่าจะสั่งเองหรือจ้างร้านพรี-ออเด๋อตัดเย็บให้ ซึ่งมักจะเป็นชุดของตัวละครดังๆ จากซีรีส์ดังๆ ที่เป็นที่รู้จัก โดยส่วนมากจะเป็นที่นิยมในหมู่เลเยอร์มือใหม่หัดคอสฯ

เลเยอร์มากประสบการณ์หลายคนมองว่าการจ่ายตังค์ซื้อชุดคอสฯสพเร็จรูปนั้นเปลืองงบประมาณแผ่นดินไปมหาศาลขนาดที่ว่าเอาไปหมุนกาชาแล้วเสือกเกลือทั้ง 100 โรลยังได้ประโยชน์ยิ่งกว่า เนื่องจากชุดคอสเพลย์นั้นเป็นสินค้ามีความต้องการทางตลาดต่ำเพราะคนทั่วไปไม่ค่อยซื้อกัน หากสามารถพบเห็นการขายชุดสำเร็จรูป ก็จะพบว่ามักมีราคาแพงกว่าชุดที่ทำเอง หรือสั่งตัดโดยทั่วไป อาจเป็นการนำเข้ามาจากญี่ปุ่นหรือประเทศที่สินค้ามีราคาแพง

บทความที่เกี่ยวข้องแก้ไข